Je wordt wakker met de zon.
Niet abrupt — maar langzaam,
alsof ze weet dat je nog even mag blijven liggen.
Het licht schuift zacht over het bed,
raakt de muren,
en vindt jou.
Hier hoef je nergens heen.
Je blijft liggen. Kijkt. Ademt.
De dag begint zonder haast.
Deze kamer is vrouwelijk zonder opsmuk.
Warm zonder woorden.
Een plek waar de ochtend je vindt
nog vóór de wereld dat doet.
